Altınordu sevdalısı bir güzel insandı O.
Tanığım; kaç kez…
Kırmızı-Lacivert’i için hastanelik olmuştu.
Cemil İşyapan… Cemil Baba… Baba Cemil…
Zor günlerde Şeytan için elini taşın altına koyan,
Birkaç gönüldaştan biriydi abisi Cavit ile…
***
Ustam der ki;
“İnsan, ölünce ölür.
İnsandır, yaşarken ölür.
İnsandır ölünce yaşar…”
Ne doğru…
“Ölünce ölmemek,yaşarken ölmemek,
Ölünce de yaşamak”türünden insan olmak…
Ne güzel…
Cemil İşyapan da,
Bu tür insanlarımızdan biriydi.
***
Yalçın Küçükdamar Usta,
Haberini verdiğinde,
“Öldü ama yaşamayı seçerek” geçiverdi usumdan.
Çünkü Cemil Baba, kendisini; sevdiklerinde,
sevenlerinde,
Altınordu’sunda yaşatan olacaktı.
Yaşarken; hep kalıcı ürünler vermeyi tercihlemişti…
***
“Hüzün ki en çok yakışandır bize,
Belki de en çok anladığımız”…
Hilmi Yavuz dizelerindeki gibi…
Cemil İşyapan; “cehennem yürekli bir yiğitti”..
Zamansızdı ölümü zamansız…
Bizi; bu gidenler öldürür!..
Ey Ölüm!
Sen bilmezsin…
Cemil Baba“unutulacaklardan” değildir!..
