3 çocuk annesi M.E, eli yüzü kanlı…
Bilinci kapalı halde bulunur.
Yakınları, “ EŞekten düŞtü” der.
Kadın hastaneye kaldırılırken…
Evin eŞeĞi için gıyabında linç kampanyası baŞlar.
***
Her kafadan suçlama gelir:
“Köyü huyluydu, insanları sevmezdi, üstüne oturtmazdı, her türlü eŞeklik beklenirdi, sahibini öldürdü katil oldu”
***
Oysa yaŞlı eŞek hep yerinde baĞlıdır.
Ne olduĞunu anlamaz.
Komadaki kadın can verir.
EŞek gözetin altına alınır.
Jandarma hayvanı çeker, götürür.
***
Savcılık devreye girer.
İnceler; bu eŞek sahibini nasıl darp etti?
Tanıkların ifadesinden eŞeĞin yerinden hiç ayrılmadıĞı ortaya çıkar.
Gerçek anlaŞılır ki…
Kadını kocası ve büyük oĞlu öldüresiye dövmüŞtür.
Suç eŞeĞin üzerine atılmıŞtır.
Karakol kapısında eŞek beklerken, içerideki zanlılar suçunu itiraf eder.
Cezaevine gönderilir.
***
Ailenin iki küçük çocuĞu ile eŞek ortada kalır.
Savcılık vasi atanmasını ister.
Mahkemeye yazı gönderilir.
Amca vasi atanır, çocukları alacaĞını söyler ama…
Ahırdaki inekleri kabullenir, “eŞeĞi istemem” diye reddeder.
EŞek sahipsiz kalır.
Önüne ne ot konur, ne su.
***
Muhtar savcının yolunu tutar.
Der ki;
“Savcı bey, vasi çocuklar ile inekleri aldı, eŞek kaldı. Hayvan katil diye kimse ahırına koymuyor. Vasi bu eŞeĞi de almalı”
***
Savcı, vasi amcayı makama çaĞırır.
“ EŞeĞe de bakacaksın” talimatını verir.
Vasi kararlıdır, “ Kabul etmem. Onun adı katildir. Mecbur deĞilim” savunmasıyla direnir.
Demokrasilerde çare çoktur ama zorlama yoktur.
Savcı, yeniden köy muhtarına haber gönderir.
Onu yediemin tayin ettiĞini söyler, “geçici de olsa eŞeĞe bakacaksın” diye teslim eder.
Muhtar istenmeyen eŞeĞi muhtarlıĞın kapısına baĞlar.
***
Bu olay…
Hakim ve savcıların paylaŞım sitesi www.adalet.org’da yayınlandı.
Savcı Ahmet ÇamoĞlu Şöyle anlattı:
“ Maktulün eŞekten düŞmediĞini, eŞeĞin suçsuz olduĞunu söylesek de muhtarı da, vasiyi de ikna edemedik. EŞek Şimdilik yediemin muhtarda. Ancak ne yapacaĞımızı ŞaŞırdık”
***
Vasi inatta.
Vicdan karanlıkta.
Cehalet ortada.
İnsanlık askıda.
Yargının hükmü kitapta.
Savcı çözümsüz noktada.
***
Masum eŞek n’apsın?
İnsan Şakası desen de anlamaz!
