2000’li yılların baŞında…
Çok tutulan, takip edilen, vatandaŞa seçmenliĞini hatırlatan, seçtiĞi vekilleri üretken yapan gönüllü kuruluŞtu.
Milletvekili İzleme Komitesi.
***
Fikrin babası, MuĞla’daki bir pratisyen hekimdi.
Dr. Hakan Toksöz.
İsveç ve İngiltere’de seçmenin davranıŞ biçimini izleyip, memleketimde neden yom diye harekete geçti.
“ Seçmen koyun deĞildir” sloganıyla…
“ Ey vatandaŞ, temiz-çalıŞkan vekil istiyorsan kımılda, komiteni kur” çaĞrısı yapıldı.
MuĞla ve ilçelerinde benimsendi.
Oda, dernekler, esnaf, emekli, öĞrenci, ev kadını bir araya geldi.
O tarihte altı vekil vardı.
Yakın takibe alındı.
Meclis’teki konuŞmaları, önergeleri, devamlılıĞı, seçmenle iliŞkileri incelendi ve karneleri hazırlandı.
***
Milletvekili izleme komitesi, resmi örgüt deĞildi.
YurttaŞ giriŞimiydi. Gönüllülük esastı.
Amacı, kimseyi sorgulamadan vekillerin çalıŞmasını toplayıp kamuoyunun takdirine sunmaktı.
MuĞla’da kurulan Mumikom’u…
Sırayla;
İzmir’de İzmikom…
Adana’da Amikom…
Edirne’de Emikom,
Bartın’da Bamikom izledi.
Bir anda 49 ile yayıldı.
Herkese çaĞrı yapılıyordu;
“ Oy verdik, sonra boŞ verdik deme… Seçtiklerini denetle”
***
Faydası da oldu.
Halk denetimi hissettirildi.
Vekiller hareketlendi, birbiriyle yarıŞ eder hale geldi..
Sokak, caddede çok sık görülürdü.
Beklentileri ortaktı;
İyi karne sahibi olmak.
***
Şehirlerdeki komiteler ilerleyen yıllarda sulandırıldı.
Bazıları suiistimal edildi.
Hatır-gönül iŞlerine döndü.
Hedefinden saptı, saptırıldı.
Parti genel merkezlerinin de isteĞi buldu.
Vekillerin üzerinde baŞka baskı unsuru olamazdı.
Onlar aday gösterilir, talimatları uygular ve oylamada el kaldırırdı.
Halk denetimi bu nedenle zararlıydı!
***
Ve tarihe karıŞtı.
Komiteler eridi, vekiller izlenmedi.
Kimse de merak etmedi:
“ Neden yok oldular?”
***
Çünkü…
Demokrasimiz geliŞmiŞ, ilerlemiŞti.
Bu sistem içinde…
Öyle komitelere, izlemelerine gerek yoktu.
***
Mumikom, İzmikom, Amikom, Emikom…
Hepsi oldu canikom!
